Interakcje społeczne. Rodzaje wspólnot

Społeczeństwo informacyjne to gęsta sieć, która ma swoja historię, właściwie istniało od zawsze, równolegle do istnienia kanałów informacyjnych bardziej lub mniej tradycyjnych. Informacja, która jest kluczowa dla funkcjonowania każdego społeczeństwa, także społeczności historycznych. Media i ścieżki komunikacji w nowoczesnej technologii, pojawiają się na scenie historii stosunkowo późno, współczesne natomiast intensywnie wykorzystujemy media i technologie cyfrowe, przekraczając bariery geograficzne, czasu a nawet języka. Historyczne już spotkania bezpośrednie zajmują interakcyjne, cyfrowe za pośrednictwem mediów, zwłaszcza komputera i sieci.

Takie wkroczenie w nową fazę rozwoju komunikacji społecznej – a więc formacji medialnej. Jej odrębność wyznacza kluczowe podejście do technik, danych, wiedzy oraz sieci globalnej. Literatura przedmiotu mówi o społeczeństwie medialnym, technologicznym, globalnym społeczeństwie cyfrowych tożsamości. Coraz częściej używa się przymiotnika medialny nawet w kontekście określenia zachowania osobowość medialna. Media to strefa telewizji, radia, wszechobecnego Internetu najbliżej położona i coraz częściej najmocniej wpływająca na nasze wybory i kształtowanie się tożsamości, szczególnie człowieka młodego. Media to współcześnie mediasfera człowieka na wszystkich etapach jego rozwoju. Społeczeństwo medialne rzadko prowadzi tryb spotkań w tradycyjnym rozumieniu to rodzaj społeczeństwa, w którym media są dominującą formą kontaktów. Współczesne społeczeństwo to dominacja cyfrowych technicznych narzędzi wyrażania, utrwalania oraz przesyłania informacyjnych przekazów.

Wyróżniamy dwa rodzaje interakcji społecznych używanych przez media. Pierwszy jest to cyfrowy list, e – maile oraz rozmowa telefoniczna. To przykład mediatyzowanej interakcji kanału wymiany informacji. Jej uczestnicy nie dzielą wspólnej czasoprzestrzeni geograficznej, a więc swe komunikaty muszą uzupełniać informacjami kontekstowymi. Drugi rodzaj interakcji zachodzi z udziałem mediów. Mediatyzowana interakcja, w której publikowane oraz odbierane treści są kierowane do wirtualnego audytorium. Uczestnicy nie są zorientowani ku konkretnym grupom, osobom, a sama interakcja jest monologiem, nie dialogiem. Grupa odbiorców tzw. audytorium posiada określony charakter dla swoich zachowań wynikających często ze zbudowanych osobowości, reaguje jeżeli uważa, że mieści się to w jego obszarze relacji wirtualnych i kreuje jego tożsamość. Media masowe jakim jest Internet często pozwala na jednokierunkowość odbioru. Media reklamowe jednak zawsze tworzą sferę społeczną, wspólnej kultury w obszarach utożsamiania się z marką lub produktem. Nowoczesne media często jak np.: telewizja interaktywna, tę jednokierunkowość po części znoszą. Współczesne człowiek jest uzależniony od środowiska medialnego, analizy tego co się dzieje w mediach. Proporcja kontaktów bezpośrednich jest mniejsza do kontaktów medialnych. Ogromną rolę w społeczeństwie medialnym stanowi życie zawodowe, które wymusza kontakty w przestrzeni wirtualnej. Co powoduje, że ludzie nie traktują rozmowy telefonicznej, email-u jako coś sztucznego a przeciwnie narzędzia są wygodne i stają się użyteczne również w życiu prywatnym. Nie dochodzi do sytuacji mylenia filmu z rzeczywistością czy też do stałego ulegania reklamie, ale jednak zachodzi wchłanianie ukrytych w nich przekazach. Zatem społeczność posiada tożsamość swoją i osobowość: międzyludzkość medialną o wirtualnej wirtualną kulturze medialną. Technologia medialna, telekomunikacyjna, to podstawa sieci i obiegów informacyjnych o różnej skali, od lokalnej do globalnej, zasadniczych dla skutecznych działań oraz kontaktów jednostkowych oraz organizacyjnych we wszystkich sferach życia. Niemal wszelkie działania ludzkie są wspomagane poprzez techniki medialno-informacyjne. cdn...