kanały informacji cyfrowej /INFOGRAFIA/SPACE EDYTORY

P

Historia druku tradycyjnego obejmuje wiele wieków, kultur oraz państw. Przy powstawaniu druku od zawsze przyświecał jeden cel – powielić jak najszybszym tempie jak najwięcej kopii. Druk przyczynił się do rozpowszechnienia słowa pisanego na cały świat tworząc dostęp do książek. Prostota wykonania czcionek w jednej kulturze zahamowała rozwój drukarstwa natomiast w drugiej przyczyniała się do wytworzenia tak wspaniałych i doniosłych książek i dzieł. Historia druku jest historią powstania słowa pisanego na szeroką skalę.

Fotoedycje kanałem informacyjnym są głównym kanałem infograficznym w zespole Space edytorów. Fotografowanie - podobnie, jak stosowanie wszelkich innych środków wyrazów - nie jest wymyślaniem, lecz odkrywaniem. „Fotografia, to możliwość krzyku, wyzwolenia, a nie próba udowodnienia własnej oryginalności. To sposób życia.”. Tak właśnie Henri Cartier-Bresson zdefiniował pojęcie fotografii. W dzisiejszych czasach rozwiniętej techniki i ciągłych postępów pojęcie fotografii zmieniło nieco na znaczeniu. W XXI w. o fotografii można powiedzieć, iż jest to aktywność ludzka, której początek ma miejsce w momencie zarejestrowania realnego momentu przy pomocy światła, po którym następuje obróbka tegoż obrazu w różnych programach komputerowych.

Obecnie obowiązująca zasada mówi, że fotografie poddane obróbce komputerowej nadal pozostają fotografiami. Jest sprawą oczywistą, iż zmienia się moda, styl a także technika. Fotografowie mają coraz większe ” pole do popisu” i ich praca stała się o wiele prostsza. Od samego początku fotografia była obiektem zainteresowań zarówno uczonych jak i wybitnych artystów. Naukowcy zwrócili uwagę na dokładność rejestru ruchu w obrazie. Doskonałym tego przykładem może być twórczość Eadwearda Muybridge'a, który zwrócił uwagę na ruch ludzi i zwierząt. Była to dla nich rzecz niemal niemożliwa, która jednak okazała się prawdą. Artyści dostrzegli nową technikę, dzięki której tworzenie obrazu uległo całkowitej metamorfozie. Pierwsza próba odwzorowania obrazu na emulsji światłoczułej sporządzonej z chlorku srebra na podkładzie z białej kredy miała miejsce w 1727 roku, uzyskał ją w 1727 filolog Johann Heindrich Schulze w Halle nad Soławą. Spreparowana odpowiednio kreda spełniła funkcję kryjąca materiał pokładowy emulsją. Heinrich użył nieprzeźroczystego materiału, wycinając w nim szablony. Utworzone formy posłużyły jako materiał do naświetlenia emulsji promieniami słonecznymi. W ten oto sposób powstał pierwszy obraz fotograficzny. Była to jedna z pierwszych prób, która nie przyniosła oczekiwanego rezultatu, ponieważ obrazu nie dało się na stałe utrwalić. W XIX w. za twórcę pierwszej fotografii na świecie został uznany Francuz Joseph Nicéphore Niépce, od którego prac wywodzą się początki fotografii. W 1826 r. autor umieścił na wypolerowanej płytce metalowej obraz. Za substancję światłoczułą wykorzystane zostały związki bitumiczne wytworzone z ropy naftowej. Twórca ten dał początek nowego wymiaru malarstwa, które zakładało odstawienie pędzli i płótna na rzecz nowoczesnego urządzenia. Początkowo jednak naświetlanie trwało bardzo długo, nawet osiem godzin oraz wymiar estetyki fotografii nie był doskonały. Joseph Niepce zmarł w 1833 roku. Sława, uznanie i wszelkie zasługi w dziedzinie rozwoju fotografii przypadły jego współpracownikowi- malarzowi o nazwisku Louis Jacques Mandre Daguerre. Jest on twórcą metody, która przy wykorzystaniu oparów rtęci powoduje „wywołanie” obrazu, takie rozwiązanie skróciło proces naświetlania do około trzydziestu minut. Kolejnym niesamowitym pomysłem było utrwalenie obrazu na papierze przez wykorzystanie roztworu z soli kuchennej, co miało miejsce w 1837 roku. Już 19 sierpnia 1839 roku nastąpiło publiczne przedstawienie wynalazku, który nazwany został dagerotypią. Datę tę przyjmuje się za dzień narodzin fotografii, a zatem nowego etapu w rozwoju cywilizacji. W umysłach współczesnych malarzy narodził się strach i obawa przed nową techniką tworzenia sztuki, która dała możliwość odwzorowania rzeczywistości bez pośrednictwa artysty i zarazem stanowiła dla nich dużą konkurencję. Popularność nowego wynalazku stała się możliwa dzięki licznym poprawkomą. Po wybuchu II wojny światowej w 1939 rozwój techniki fotografowania stał się bardzo dynamiczny; wiele rzeczy, jak np.: soczewki czy oświetlenie zostało ulepszonych, obrazy utrwalane były nie tylko na papierze, ale także na szkle lub podłożu celuloidowym, pojawiła się także fotografia kolorowa.

Od samego początku twórcy sztuki fotografowania inspirowali się dziełami malarskimi. Na fotografiach z przełomu dziewiętnastego i dwudziestego wieku można zauważyć elementy stylów malarskich: impresjonizmu, ekspresjonizmu, naturalizmu, kubizmu czy surrealizmu. Z drugiej strony wielu artystów zafascynowanych było fotografią jako środkiem wyrazu. Fotografia zaczęła tym samym kształtować spojrzenie ludzi artystów na rzeczywistość. Niewątpliwie sztuka fotografowania okazała się świetnym sposobem dokumentowania otaczającego nas świata. Dzięki zdjęciom z dalekosiężnych wypraw nie tylko wybrańcy mieli możliwość obejrzenia nieznanych i jakże ciekawych zakątków globu. Jednym z pierwszych fotografów, którzy utrwalili na zdjęciach piękno naszej planety był Francis Frith (1822-1898). Zdobył on swą sławę dzięki serią zdjęć, które wykonał podczas trzech podróży na Bliski Wschód, w latach 1856-1860. W czasie ostatniej wyprawy Frith zapuścił się w górę rzeki Nil, wykazał się tym samym niesamowitą odwagą oraz hartem ducha. Wykonał tam pierwsze w historii zdjęcia terenów, które jak dotąd nie zostały jeszcze poznane przez Europejczyków. Fotografie te wykonane zostały przy zastosowaniu procesu kolodionowego, wymagało to użycia czarnego namiotu, dużego statywu, wielu substancji chemicznych, nieporęcznych szklanych płyt i paru aparatów fotograficznych.

Niesamowicie ciężkie było wykonanie tych fotografii ze względu na dodatkowe utrudnienia jakim były: bardzo wysokie temperatury przekraczające nawet 54 stopnie Celsjusza, dokuczliwe insekty oraz burze piaskowe. Męki, jakie przeżył nad Nilem Frith bardzo się opłaciły, gdyż przyniosły niesamowity efekt. Wyrazem jego dzielności jest imponujący album zatytułowany Egipt. Synaj i Jerozolima. Różnorodne zakątki Ziemi można było podziwiać na zdjęciach również dzięki innym fotografom - podróżnikom. Jednym z nich jest August Bisson, który wsławił się poprzez wykonanie w lipcu 1860 zdjęć panoramy rozciągające się z najwyższego szczytu Europy- Mont Blanc. Kolejnym przykładem jest Samuel Bourne, który ukazał piękno półwyspu Indyjskiego. Oprócz krajobrazów ulubionym tematem fotografii w dziewiętnastym wieku stały się portrety. Moda na utrwalanie swego wizerunku na zdjęciach zapoczątkował Napoleon III, który w 1859 roku wyruszając ze swą armią do Włoch zatrzymał się w pracowni Andre’ Duisderi i kazał zrobić sobie zdjęcie. W krótkim czasie cała paryska burżuazja poszła w ślady cesarza, a Disderu szybko stał się jednym z najzamożniejszych ludzi w mieście. Wkrótce podobna moda zapanowała w Anglii, gdzie niemal w każdym sklepie można było kupić zdjęcia znanych postaci. Ambitniejsi i bardziej pomysłowi fotografowie chcieli wydobyć z portretu coś więcej niż tylko konwencjonalny wizerunek swego modela, coś nowego, nadzwyczajnego, różniącego go od innych. Jeden z najzdolniejszych francuskich artystów Gaspard Felix Tornachon zabłysnął sławą robiąc doskonałe pod względem plastycznym i technicznym fotografię znanych osobistości francuskich, na przykład aktorki Sary Bernhard czy pisarza Alexandra Dumasa. Gaspard Felix Tornachon wykonał też jako pierwszy zdjęcie przy świetle elektrycznym oraz sfotografował Ziemię z balonu, stając się pionierem zdjęć z lotu ptaka. Fotografia okazała się niesamowicie przydatna również dla dziennikarzy, a w szczególności dla autorów reportaży o tematyce społecznej. Za pierwszego na świecie fotoreportera uważa się Rogera Fentona, który w 1855 roku popłynął na Krym, gdzie na ponad trzystu fotografiach zadokumentował przebieg wojny krymskiej. Matthew B. Brandy. również poświęcił się fotografii wojennej i to tak bardzo, że postanowił porzucić swoje świetnie prosperujące pracownie w Waszyngtonie i Nowym Jorku, aby móc sfotografować ówczesną nieciekawą sytuację w Stanach Zjednoczonych, a mianowicie wojnę secesyjną. Obecnie fotografie Brandy’ego są uważane za jedne z najcenniejszych dokumentów historycznych tamtego okresu. Kolejnym z tematów, które fotoreporterzy starali się ukazywać na zdjęciach to dramatyczna sytuacja miejskiej biedoty. Jacoba A.Riis, fotoreporter The New York Tribune ukazał bardzo wstrząsające zdjęcia, które wywołały tak ogromne poruszenie u gubernatora stanu Nowy Jork, że podjął się on przeprowadzenia szeregu reform, mających na celu polepszenie warunków życia miejskiej biedoty. Fotoreportaże i pospolite portrety zdaniem niektórych, obniżały status fotografii, jako pretendentki do rangi jednej z dziedzin sztuki. Wśród artystów- fotografików zapanowała moda na robienie zdjęć imitujących słynne malowidła. Henry Peach Robinson, na przykład komponował swe dzieła etapami. Po sporządzaniu ogólnego zarysu obrazu, osobno fotografował poszczególne jego elementy, które następnie nanosił na planszę. Za pomocą specjalnej techniki tuszował kontury oraz niepożądane szczegóły i dopiero wtedy wykonywał zdjęcie całej kompozycji. Tworzenie obrazu w ten sposób miało wielu przeciwników, którzy całkiem inaczej pojmowali fotografię artystyczną. Największy wkład w jej odrodzenie miał niewątpliwie Alfred Stieglitz, który pod koniec dziewiętnastego wieku sfotografował serią zdjęć ówczesny Nowy Jork. Chciał on w ten sposób udowodnić, że prawdziwe dzieło sztuki nie potrzebuje protezy w postaci sztucznych zabiegów. Stieglitz był gorącym propagatorem fotografii realistycznej i naturalistycznej. Pod koniec I wojny światowej zaczęto szukać nowych form ekspresji. W 1917 roku Camer Work Stieglitz opublikował w swoim periodyku serię zdjęć Paula Stranda z lat 1915/1916. Strand był zwolennikiem fotografii obiektywnej, czystej, bez dodatkowych ulepszeń czy jakichkolwiek zmian. Był on artystą przedstawiającym naturalne piękno obiektów, które fotografował, a obiektami były nowoczesne maszyny.

Wiek dwudziesty możemy nazwać stuleciem bardzo dynamicznym, gdyż rozwinęło się w nim wiele kierunków malarskich, jednym z nich jest abstrakcjonizm. Inspiracją dla fotografów był trend w sztuce zwany kubizmem. Węgier Laslo Moholy-Nagry był specjalistą w dziedzinie fotomontażu, a także tak zwanego fotogramu, czyli obrazu fotograficznego otrzymanego przez naświetlenie światłoczułego materiału, na którym został umieszczony przezroczysty, bądź półprzezroczysty przedmiot. W latach dwudziestych dwudziestego wieku rozwinął się w Niemczech kierunek tzw. „Nowej rzeczywistości", którego reprezentantem jest m.in. Gustav Hartlaub. Nowy trend wyraził się w dążeniu do ścisłej wierności fotograficznej.

W latach trzydziestych i czterdziestych ówczesnego stulecia, w Europie i w Stanach Zjednoczonych znacznie wzrosła rola fotografii prasowej. Doszło nawet do tego, że zaliczano fotografię prasową do dzieł sztuki. Przyczynili się do tego Robert Capa (najwybitniejszy fotoreporter wojenny wszechczasów), autor wstrząsających zdjęć z czasów wojny domowej w Hiszpanii oraz Henry Cartier-Bresson, twórca wspaniałych fotoreportaży ukazujących życie codzienne Francji lat trzydziestych.

W Wielkiej Brytanii znanym fotografem był Bill Brandt, który w swym albumie The English at Home stworzył wszechstronną kronikę życia Anglii w latach trzydziestych. Ukazał w nim różnicę w życiu ludzi biednych i bogatych w praktycznie każdej sferze życia, począwszy od opieki zdrowotnej, przez dostęp do edukacji, po sposób spędzania wolnego czasu.

We Francji zaś rolę kronikarza spełniał fotograf Gryula Halasz Brassai, zwany także „okiem Paryża". W latach późniejszych XX w. artyści- fotografowie zaczęli poszukiwać nowych ciekawych tematu, okazały się być nim pokazy mody, a raczej ich bohaterki, czyli piękne kobiety. Jako pierwszy sfotografował je brytyjczyk Norman Parkinson, który pragnął za pomocą aparatu fotograficznego uchwycić złudzenie ruchu.W Paryżu nową gwiazdą przedstawiającą modelki w sytuacjach autentycznych był Richard Avedon. Naśladowcą stylu Avedona niestosując się do zasad brytyjskiej fotografii był David Bailey. Podobnie jak mistrz, Bailey często stosował szerokątny obiektyw, natomiast modelki szczelnie wypełniały kadr zdjęcia. Nowością u Bailey’a był jednak zmiana typu kobiet, które fotografował. Jego modelki to młode, świeże i naturalne dziewczyny.

Wbrew pierwotnym obawom fotografia zyskała sobie status jednej z dziedzin sztuki, bez względu na to, jaką posługuje się techniką i co jest obiektem jej zainteresowania, postać, krajobraz, moda czy zjawisko społeczne. Powstanie fotografii barwnej było kolejnym, ważnym z punktu widzenia postępu technicznego fotografii, wynalazkiem. Możliwość idealnego odzwierciedlenia rzeczywistości, przy zachowaniu oryginalnych kolorów natury, było czymś całkiem nowym i spowodowało to jeszcze większe rozpowszechnienie i zainteresowanie fotografią.

W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku z fotografii barwnej zaczęły korzystać rzesze fotoamatorów. Jednym z najnowszych wynalazków w dziedzinie fotograficznego obrazowania jest fotografia cyfrowa. Odkrycie to cieszy się aktualnie dużym zainteresowaniem i powodzeniem. Zawdzięcza go, nad wyraz prostym sposobom otrzymywania obrazu, gdyż metoda cyfrowej rejestracji nie wymaga od fotografującego dokonywania jakichkolwiek, skomplikowanych procesów chemicznych. Fotografia cyfrowa utrwala obraz w postaci cyfrowej poprzez pomiar jasności punktów (pikseli_ w matrycy, na którą puszczone zostaje światło przechodzące przez obiektyw. Do ogromnych zalet fotografii cyfrowej jest możliwość natychmiastowego podglądu zdjęcia, brak konieczności wywoływania go, mniejsze koszty przechowywania materiału zdjęciowego i możliwość cyfrowego przesyłania. Co jest nie bez znaczenia w dzisiejszych czasach przy usługach direct, fotografia cyfrowa jest o wiele bardziej popularna ze względu na łatwość użycia, mniejsze koszty, słabszą utratę jakości przy przetwarzaniu, możliwość przesyłania siecią, internetową i dużą personalizację usług. Ponadto przechowywanie zdjęć cyfrowych stawia przed nami dużo mniejsze wymagania co do pamięci komputera fizycznego miejsca przechowywania. Zdjęcia cyfrowe łączą się z wieloma dodatkowymi usługami, które możemy wykorzystać w trakcie robienia zdjęć, to m.in. ustawienia i pokazanie czasu, daty wykonania, łatwy podgląd ustawień, opis zdjęcia (miejsca) itp.

Fotografia cyfrowa ma swoje źródła w technologiach powstałych w trakcie przygotowań lotów kosmicznych. Dzięki rozwojowi tej techniki obecnie możliwe jest wykonywanie zdjęć panoramicznych (360°), które pozwalają oglądającemu wręcz zanurzyć się w zdjęciu. Ma się wtedy poczucie jakby było się w środku zdjęcia i uczestniczyło w tym co się na nim dzieje. W internecie, zdjęcia panoramiczne ożywają – można je oglądać w interaktywny sposób - poruszać, patrzeć z różnych kątów i pozycji, co daje jeszcze większe poczucie znajdowania się w jego centrum. Rotacyjna możliwość oglądania zdjęcia, stymuluje nasz zmysł wzroku i uruchamia ciekawość. Pierwsze aparat cyfrowy robiący zdjęcia panoramiczne pojawił się w 1993 r. pod nazwą IPIX. Zdjęcia panoramiczne pozwalają oglądającemu na wirtualną wycieczkę w głąb miejsca pokazanego na zdjęciu

Na przestrzeni czasu zauważam można zauważyć wyraźną zmianę w stylu i sposobie fotografowania. W dzisiejszych czasach fotografia stała się elementem naszego codziennego życia. Dzięki niej możemy wspominać piękne chwile, które zostały zachowane na fotografii. Aparat fotograficzny stał się istotnym wyposażeniem każdej rodziny. Pragnę zwrócić też uwagę na obecny proces tworzenia fotografii. W XIX w. wymagało to wiele czasu i było pracochłonne. Obecnie wysoko posunięta technika umożliwia niemal każdemu tworzenie w szybki i przyjemny sposób zdjęć. Doniosłe znaczenie, jakie osiągnęła współczesna fotografia widoczne jest w społecznych skutkach popularyzacji tego wynalazku. Medium fotograficzne stanowi istotny element procesu komunikacji międzyludzkiej. Przekazy fotograficzne zastępują coraz częściej pismo oraz bezpośrednią formę kontaktu. „Fotografia współczesna stworzyła nowy typ twórcy, którego zadaniem jest przede wszystkim obserwacja świata i komunikowanie drugiemu człowiekowi o wydarzeniach oraz zadziwiających i pięknych sferach rzeczywistości.” Dlaczego kampanie reklamowe posługują się fotografią? Po drugiej wojnie światowej, w momencie gwałtownej ekspansji rynkowej, fotografia stała się nieodłącznym elementem sprzedawanych produktów. W raz rozwojem w technik poligraficznych fotografia zaczęła pojawiać się na plakatach, ogłoszeniach i folderach reklamowych. Firmy zaczęły prześcigać się w coraz to nowszych, pomysłach wizualnych na kampanie reklamowe. Agencje specjalizujące się w tej dziedzinie zatrudniały światowej sławy fotografów. Obraz bardzo mocno wpływa na zachowanie i na sposób myślenia każdego człowieka. Dzięki zmysłowi wzroku zapada w naszej pamięci. Fotografie wpływają na podświadomość, czego wynikiem jest zakup produktów, które są często reklamowane.

Henryk Latoś powiedział: „Obiektyw aparatu fotograficznego, jak oko mitycznego cyklopa, jest wszechwidzące: ukazuje nam cały, bogaty świat, staje się naszym własnym okiem, wzbogaca umysł, bawi, uczy i zadziwia.” Dzięki fotografii i pracy wielu fotografów każdy z nas może zobaczyć jak wyglądają najpiękniejsze zakątki naszego globu. Daje to nam również szeroką wiedzę i obycie. Każda fotografia przedstawia coś innego.

Kolejnym rodzajem dzisiejszej fotografii jest fotografia artystyczna zaczęła być traktowana na równi z innymi dziedzinami sztuki takimi jak, malarstwo, grafika czy rzeźba. W okresie tym usankcjonowały się dwa podstawowe nurty fotografii artystycznej. Według pierwszego, fotograficzny zapis powinien zachować charakter „ekwiwalentności, która jest sumą emocjonalnych reakcji i poczucia jedności fotografa z fotografującą sceną” – jak chciał Stieglitz. Mówiąc prościej obraz fotograficzny opiera się na wykorzystaniu rzeczywistości zastanej, której autor nadaje określone znaczenie. Taki rodzaj obrazowania możemy nazwać fotografią wizualną lub fotogeniczną. Przeciwne podejście stanowi kierunek, dla którego fotograficzne medium stanowi możliwość tworzenia własnej rzeczywistości. Postulat ten ukazany jest w nurcie fotografii kreacyjnej. Niemniej jednak obydwa style fotografowania miały duży wpływ na kształtowanie się nowego obrazu fotograficznego.

Gdzie w życiu codziennym mamy styczność z fotografią? Czasopisma, katalogi, albumy oraz liczne i bardzo popularne portale internetowe. Pragnę podkreślić, iż fotografia w życiu codziennym jest wszechobecna. Wielu ludzi nauczyło się posługiwać programami do obróbki zdjęć. Coraz rzadziej chodzimy do fotografa, co wcześniej byłoby nie do pomyślenia. Wielu z nas uważa, iż jest to pozytywne zjawisko. Z artystycznego punktu widzenia sens fotografii w wielu aspektach stracił na wartości. Fotoamatorzy robią zdjęcia w sposób nie przemyślany. “Myślę, że fotografie powinny prowokować i nie pokazywać tego, co jest już znane. Nie wymaga ani wielkiej siły ani magii odtworzenie czyjejś twarzy na zdjęciu. Magią jest postrzeganie ludzi w zupełnie nowy sposób.” - Duane Michale. Artysta w każdej sytuacji pragnie by jego zdjęcie było niepowtarzalne i fascynujące. Artyści mówią, że po śmierci człowieka, zostaje tylko jego fotografia i wspomnienia. Więc należy zatroszczyć się o to by nawet zwykła fotografia stała się czymś wyjątkowym.

Reasumując życie „bez fotografii” nie jest niemożliwe, jednak życie „z fotografią” jest prostsze i przyjemniejsze. Na przestrzeni wieków zauważamy istotne zmiany w procesie tworzenia fotografii. Śmiało mogę powiedzieć, że gdyby nie ten znakomity wynalazek wiedza ludzkości o przeszłości byłaby znacznie uboższa. Fotografowanie jest wielką sztuką, która opiera się na uczuciu: “Fotografia nie jest związana z patrzeniem lecz z czuciem. Jeżeli nie czujesz nic w tym na co patrzysz, nigdy nie uda ci się sprawić, aby ludzie patrząc na twoje zdjęcia cokolwiek odczuwali.” - Don McCullin.

Informacje na temat fotografii do polski dotarły bardzo szybko. Maksymilian Strasz w 1839 roku wykonał pierwszy talbotyp. Napisał on również podręcznik, na którym wzorowało się wiele młodszych pokoleń. Warto także wymienić nazwisko Andrzeja Radwańskieg, który jest autorem najstarszego dagerotypu pochodzącego z 1839 roku. Metoda dagerotypii panowała jeszcze do około 1860r. W XIX wieku najważniejszym fotografem polskim był Karol Beyer. Był on wybitnym portrecistą. Bardzo ważne jest to, iż potrafił wykonywać zdjęci wieloma technikami m.in: kolodionu, stereoskopu, ambrotypii, a także carte de visite. Beyer to pionier fotografii naukowej i krajoznawczej.

Impulsem do powstania fotografii politycznej było bardzo ważne wydarzenie w histori polski czyli powstanie styczniowe. Uważa się, że fotografia była czymś w rodzaju agitacji a nawet walki politycznej. Początkowo zakłady fotograficzne otwierane były głównie w Warszawie. Z czasem, jednak zostały utworzone nowe ośrodki między innymi w Krakowie i Lwowie. Jan Miecznikowski był bardzo wybitnym i wiele razy nagradzanym portrecistą. Był on fotografem zakładowym, który tworzył w Warszawie od roku 1847. W latach 50 wzrosło zainteresowanie metodą mokrego kolodionu. Michał Greima otworzył dla fotografii polskiej nowe możliwości, zainteresował się on fotografią, pojmowaną jako dokument portretowy typu etnograficznego. Tego typu działalność praktykowana była w Krakowie w formie carte de viste. Chcąc ożywić nieco kulturę polską kolejną specjalnością tego czasu była fotografia górska. Jednym z głównych pionierów fotografowania Tatr był Awit Szubert. Tworzył on w latach 70 -tych. W tym okresie tematyką górską zajmował się również Stanisław Bizański i Walery Eliasz Radzikowski.

Pod koniec XIX wieku w Polsce rozwinęła się także fotografia prasowa. Konrad Brandel w 1881 roku skonstruował "fotorewolwer" do zdjęć migawkowych, jest on uważany za pierwszego fotografa prasowego w naszym kraju. Nowocześniejsze prace należą jednak do znanego i wiele razy nagradzanego Łukasza Dobrzańskiego, który był stałym współpracownikiem "Tygodnika Ilustrowanego". Klub Miłośników Sztuki Fotograficznej powstał we Lwowie w roku 1891. Po czterech latach swojej działalności zaczął on wydawanie „ Przeglądu Fotograficznego”, który był pierwszym na terenie polski miesięcznikiem poświęconym fotografii. Początek legalizacji takich organizacji fotograficznych na terenie trzech zaborów dało jednak utworzenia Towarzystwa Fotograficznego mieszczącego się w Warszawie. Właśnie w taki sposób do naszego kraju dotarły idee i estetyka piktorializmu. Warto dodać, że był on pierwszym ruchem europejskim fotografii artystycznej. Odwoływał się on świadomie do malarstwa, rysunku i grafiki o impresjonistycznym, potem secesyjnym i ekspresjonistycznym charakterze najczęściej w formule tzw. technik szlachetnych.

Piktorializm. Ośrodki fotografii artystycznej./ Wilno było najważniejszym ośrodkiem polskiego piktoralizmu. Jan Bułhak określany ojcem fotografii polskiej, był wybitnym portrecistą, a także inwentaryzatorem architektury i duchowego klimatu, początkowo Wilna potem również całej Polski. Ważną informacją jest fakt, że był on wyczulony na kontrasty światła i cieni. W koncepcji impresjonizmu fotograficznego, często zbliżał się nawet do granic abstrakcji. Od roku 1930 należał on do Foto-Klubu Polskiego, była to organizacja artystyczna, która grupowała najwybitniejszych polskich fotografików. Bułhak w latach 1919-39 to wykładowca w Zakładzie Fotografii Artystycznej na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Ostatecznym celem tego artysty była fotografia ojczysta ukazująca wartości narodowe. Myślę, że można powiedzieć, iż Bułhak był również bardzo wpływowym fotografikiem w środowisku polskim po II wojnie światowej. W roku 1927 powstał Foto Klub Wileński, do którego należały bardzo znaczące postacie. W tym też roku miało miejsce bardzo ważne wydarzenie. W Warszawie odbył się I Międzynarodowy Salon Fotograficzny. Kolejnym ważnym ośrodkiem polskiego piktorializmu był Lwów. Artyści Lwowscy inspirowali się głównie pracami znanych Austriaków. Mieli oni wsparcie na Politechnice Lwowskiej, gdzie jednym z wykładowców był Mikolasch . Istotną postacią był również Świtkowski, który nauczał na Uniwersytecie Lwowskim. Najważniejści twórcy tego właśnie ośrodka skupieni byli we Lwowskim Towarzystwie Fotograficznym.

Mniej znaczącymi ośrodkami Piktoralizmu był Poznań, Warszawa i Kraków. Fotograf tworzący od 1913 roku w pierwszym z wymienionych miast to Tadeusz Cyprian. Z zawodu był on prawnikiem. Książka którą napisał pt. „Fotografia. Technika i technologie” była wielokrotnie wydawana. W latach 30- tych piktorialiści coraz częściej pozwalali sobie na to, aby w swoich pracach przedstawiać sceny z ulicy. Wcześniej ze względów propagandowych, zaprezentowanie robotników w swym dziele było nie do przyjęcia. I właśnie w taki sposób piktorializm przybliżał się do odrzucanej wcześniej koncepcji „nowej fotografii”.

Myślę, że w tym miejscu warto wspomnieć o fakcie, iż polscy twórcy często brali udział w międzynarodowych salonach na całym świecie.

Przejawy awangardy i modernizmu./ Postawa i teoria znanej dość postaci Władysława Strzemińskiego zaważył nad rozwojem fotografii i filmu awangardowego, szczególnie w okresie międzywojennym. Awangardowa fotografia tworzona była głównie przez plastyków. Oczywiście nie da się ukryć, że istniała totalna izolacja oraz niechęć między polskimi pikorialistam a przedstawicielami klasycznej awangardy. Na początku wielkie zainteresowanie wzbudzał konstruktywizm, z czasem jednak zaczęto przejawiać surrealizm. Można powiedzieć, że fotografia tutaj była formą agitacji politycznej, szczególnie ta która występowała w postaci fotomontażu. Witkacy, był wybitnym teoretykiem sztuki, dramaturgiem oraz nie do końca spełnionym malarzem. Jego dzieło zajmuje wyjątkowe miejsce wśród fotografii modernistycznej. Co ciekawe fotografia była dla niego wielofunkcyjnym instrumentem poznania lub maskowania własnej tożsamości i osobowości. Witkacy po jakimś czasie odszedł, jednak od fotografii pejzażowej i piktorialnej. Zajął się zaś psychologicznym pogłębianiem portretów oraz autoportretów, a także inscenizowanych para dadaistycznych scenek Jego zdjęcia, które uważa się za najcenniejsze w tzw. cienkim kadrze powstały w latach 1912 – 1919.

Mieczysław Szczuka, Teresa Żarnowerówna, Mieczysław Berman, oraz członkowie grupy BLOK tworzyli fotomontaże nowoczesnej optymistycznej cywilizacji. Warto wspomnieć także o Kazimierzu Podsadeckim i Januszu Marii Brzeskim, którzy zajmowali się działalnością z zakresu grafiki projektowej. Ich fotomontaże były bardzo wyjątkowe nawet, jeśli chodzi o skalę światową. To właśnie oni w roku 1932 powołali Studio Polskiej Awangardy Filmowej w Krakowie. Trzeba, jednak podkreślić, że to Brzeski był bardzo zainteresowany całym tym dość nowoczesnym spektrum, jakie dawała fotografia, bo przecież aż od wykorzystanie jej w prasie, poprzez zdjęcia z ujęciami „nowej fotografii” do fotomontażu negatywnego, a także do filmu eksperymentalnego. Karol Hiller był fotografem związanym z łódzkim, nowoczesnym środowiskiem. To właśnie on opracował własną technikę nazywaną heliografiką. Co ciekawe był on artystą modernistycznym, który nie był przywiązany tylko do jednej konwencji i metody pracy artystycznej? Prace Hillera wykonywane były na podstawie małych rysuneczków. Ciekawymi postaciami, o których warto wspomnieć są Stefan i Franciszka Themersonowie, ciekawostką jest fakt, że wykonali oni abstrakcyjne fotogramy do siedmiu eksperymentalnych filmów. Aleksander Krzywobłodzki, był członkiem lwowskiej grypy ARTES, jego osiągniecia fotograficzne należą do najciekawszych tego okresu. W jego właśnie zdjęciach można dostrzec dogłębne i dość oryginalne przejawy zainteresowań surrealizmem. Zarówno on jak i Witkacy można powiedzieć, że są prekursorami „fotografii inscenizowanej” z lat 80-tych i 90-tych. Trzeba jednak przyznać, że niewielu twórców polski zdawała sobie sprawę jak wielkie korzyści niesie za sobą fotografia modernistyczna, dlatego też „nowa fotografia” na terenie naszego kraju praktycznie nie istniała. Do nielicznych zwolenników nowych tendencji należał Antoni Wieczorek - publicysta i fotograf motywów przemysłowych i górskich.

Dokument i reportaż./ Reportaż fotograficzny i jego odmiany reprezentujące fotografię dokumentalną i społeczną przez piktorialistów nie był uważany za sztukę. Ten rodzaj fotografii uprawiano od końca lat 20-tych. za pomocą małych obrazkowych aparatów. Stosowano ostro rysujące obiektywy. Ale tego typu fotografia z różnych powodów nie rozwinęła się w Polsce, tak jak np. w Niemczech czy Czechosłowacji. W Polsce fotografia dokumentalna miała dwie formy. Pierwsza przeznaczona była dla ówczesnej prasy, do wielonakładowych czasopism. Przedstawiała wydarzenia polityczne w kontekście społecznym. Druga nie była skierowana do masowego odbiorcy, istniała tylko jako przejaw pracy zawodowej. Do wyjątków należą zdjęcia Aleksandra Minorskiego lat 30-tych, który dokumentował życie biedoty warszawskiej. Zdjęcia Romana Vishniaka i Mojżesza Worobiejczyka przedstawiają portrety Żdywó polskich. Uzupełniają je fotografie witryn sklepów żydowskich ze Starego Miasta w Lublinie autorstwa Stefana Kiełszni, wykonane jako dokument dla konserwatora zabytków oraz najbardziej różnorodny pod względem zastosowania materii fotograficznej i ukazujący biedę cykl Benedykta Dorysa - znanego warszawskiego fotografa portretowego pt."Kazimierz nad Wisłą" (1932), który, co warto zaznaczyć, po raz pierwszy pokazany został dopiero w latach 60.

Czas oczekiwań (1945 -1948)./ Okres II wojny światowej przyniósł polskiej kulturze, w tym i oczywiście fotografii wiele niepowetowanych strat. Do najważniejszych polskich fotografów wojennych zaliczyć trzeba: Jana Rysia i Henryka Śmiagacza dokumentujących wrzesień 1939 w stolicy oraz fotografów powstania warszawskiego - Tadeusza Bukowskiego, Sylwestra Brauna i Eugeniusza Lokajskiego, przedstawiającego m.in. ślub pary powstańców. Czas po zakończeniu II wojny światowej był to okres nadziei na przywrócenie demokratycznego państwa oraz restauracji jego form organizacyjnych. W 1946 w Muzeum Narodowym w Warszawie odbyła się wystawa Bułhaka Ruiny Warszawy. W 1947 z inicjatywy Bułhaka i Leonarda Sempolińskiego powstał Polski Związek Artystów Fotografów, przemianowany ostatecznie w 1952 na istniejący do tej pory Związek Polskich Artystów Fotografików. Był on kontynuacją Foto-Klubu Polskiego w zakresie koncepcji fotografii artystycznej, dostosowanej jednak do realiów życia w socjalistycznym państwie, którego dyrektywy polityczne nie mogły ominąć fotografii.

Z jednej strony kontynuowano piktorializm (Bułhak, Mierzecka, Wański) który szybko został zaadoptowany na potrzeby propagandy państwowej w postaci realizmu socjalistycznego, z drugiej odrodziła się awangarda fotograficzna. Najważniejszą postacią, która kształtowała jej oblicze aż do końca 1981 był malarz Zbigniew Dłubak, który w swym programie artystycznym równoprawnie wykorzystuje fotografię i malarstwo. Doprowadził on do zorganizowana wystawy Nowoczesna Fotografika Polska (1948 r.), w której oprócz niego brali udział m.in. Bułhak - przedwojenny piktorialista, Edward Hartwig, Sempoliński i Fortunata Obrąpalska. Wszyscy w\w (oprócz Bułhaka) wzięli udział w Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie na przełomie 1948/49 r. Był to pierwszy interdyscyplinarny pokaz w Polsce z równo prawnym potraktowaniem surrealizujących i bliskich abstrakcji fotografii.

Realizm socjalistyczny (1948 - ok. 1955)./ Przy realiźmie socjalistycznym należy powiedzieć o tym, że jakakolwiek twórczość o charakterze eksperymentatorskim była zabroniona. Bardzo poważnie traktowano, jednak fotografię w ramach kultury socjalistycznej. Na łamach takich gazet jak np. „Świat fotografii” a potem „fotografia” ogłaszano coraz to nowsze propozycje fotografii socjalistycznej.

Trzeba wspomnieć, także o tym, że istniały trzy nurty w zakresie socrealizmu: o formie klasycystycznej piktorialny i reporterski

Nurt awangardowy od II połowy lat 50-tych do 1981./ Zdzisław Beksiński, Jerzy Lewczyński oraz Bronisław Schlabs w II połowie lat 50-tych tworzyli nieformalną grupę. Odwoływali się oni do osiągnięć awangardy międzywojennej. Beksiński wykonywał prace przypominające międzywojenny surrealizm, była to praca bardzo nowatorska. Artysta używał do niej fotografię amatorską a także zniszczone negatywy. Bardzo ciekawą osobą był Jerzy Lewczyński pracował on w bardzo podobnym klimacie, gdyż skoncentrował się na wykorzystaniu fotografii znalezionej. Stworzył program, który później nazywany był „archeologią fotografii”.

Prace wykonywane na pograniczu fotografii, grafiki i malarstwa wykonywał Schabs. Uważał on, że przyszła twórczość należeć będzie do abstrakcji. W roku 1959 odbył się największy manifest nieformalnej grupy. Był nim pokaz w Gliwickim Towarzystwie Fotograficznym. Dłubak nie zgadzał się z ich poglądami i polemizował z ich fotografią. Uważał, że fotografia musi odwoływać się do medialnych zasad związanych z właściwościami materii fotograficznej. Należy także powiedzieć o działającej w tym samym czasie Grupie Krakowskiej. Jej członkami byli między innymi: Marek Piasecki, oraz Andrzej Pawłowski. Pierwszy z nich odwoływał się w swych miniaturach do dziedzictwa ekspresyjnego malarstwa abstrakcyjnego i tworzył surrealistyczne obiekty z lalkami. Pawłowski z kolei opierał się na nawiązaniu do idei światła konstruującego biologiczny obraz jako odbicie fragmentaryczności swego ciała lub rozwijającej zasady fotogramu jako badania struktury formy, wyjątek stanowi tu jednak jeden cykl tego artysty pt. „ Genezis”. W latach 60-tych poprzez rozwój reportażu i fotografii prasowej osłabła awangardowość. Ważnym momentem dla fotografii polskiej był przełom, który nastąpił między 1968 a 1971 rokiem. Wtedy to właśnie wielu twórców przeszło do twórczości fotomedialnej w obrębie filmu eksperymentalnego, fotografii i wideo. Lata 70-te to dominacja przede wszystkim fotografii analitycznej nazywanej również fotomedializmem. Istniały przeróżne grupy. W Warszawie działał np. Warsztat Formy Filmowej, we Wrocławiu zaś z kolei istniała grupa Permafo, a w II połowie lat siedemdziesiątych działało tam także Seminarium Foto-Medium-Art w galerii pod tą samą nazwą, animowaną przez Jerzego Olka. Końcem dla polskiego fotomedializmu okazało się ogłoszenie stanu wojennego. Doprowadził on do likwidacji licznych galerii istniejących na terenie polski a także do wyjazdu wielu utalentowanych fotografów i plastyków z kraju.

Dokument od lat 50. do 1981./ Tygodnik „Świat” opierał się na doświadczeniach grupy Magnum a także na fotografii francuskiej. Pismo to powstało w 1951 roku i wydawane było, aż do 1969 roku. Po raz pierwszy fotografia była traktowana na równi ze słowem pisanym. Równie ważnym pismem był miesięcznik „Polska”a także „Przekrój”. Adam Bujak był autorem naprawdę wyjątkowych zdjęć, pochodziły one z lat 60-tychi i dokumentowały autentyczne życie i przeżycia związane z kultem religijnym.

Należy wspomnieć, że dużym zainteresowaniem cieszyły się wystawy organizowane zaraz po strajkach i rejestracji Solidarności co miało miejsce w 1980 roku.

Odbyły się m.in. pokazy prac Witolda Górki, Stanisława Markowskiego i Bogusława Biegańskiego. Z okresu stanu wojennego swym dramatyzmem wyróżniają się zdjęcia Bogusława Nieznalskiego.

Najlepszym portrecistą o stylu ekspresjonistycznym i piktorialnym ziarnie z lat 70. i 80. okazał się Krzysztof Gierałtowski pracujący w "ITD", który w skrajnie indywidualny sposób przedstawiał luminarzy polskiej kultury, co kontynuował także w latach późniejszych. Zofia Rydet miała Bardzo duże znaczenie dla całej fotografi polskiej, szczególnie istotny był cykl „Zapis socjologiczny”, który ukazał oblicze naszego polskiego społeczeństwa. Artystka ta była bardzo wrażliwa, jeśli chodzi o obraz religijnej polskiej wsi, która często pogrążona była w skrajnej nędzy. Na pograniczu fotografii dokumentalnej i bardziej progresywnych tendencji kształtowała się w końcu lat 70. Twórczość Krzysztofa Pruszkowskiego, fotografa, który w latach 80. i 90. z powodzeniem rozwijał wizualną koncepcję "fotosyntezy". Techniki wielokrotnego naświetlania negatywu.

Lata 80. Stan wojenny i jego konsekwencje dla fotografii./ Kultura polska zeszła do podziemia artystycznego, a stało się tak po szoku jakim było dla społeczeństwa ogłoszenie stanu wojennego. Gdy powstał rząd Tadeusza Mazowieckiego a cenzura została zniesiona, życie kulturalne stopniowo wracało do normy. Właśnie wtedy nastąpił nowy okres, dla którego charakterystyczny był fakt, że upadły AmatorskieFederacje Stowarzyszeń Fotograficznych i nastąpiła artystyczna marginalizacja ZPAF-u, szczególnie widoczna w następnym dziesięcioleciu. Organizowane były wystawy przy kościele, w których ważną rolę odgrywały fotografie a także fotografowie tacy jak np. Mariusz Wieczorkowski, Paweł Kwiek, Zofia Rydet oraz Erazm Ciołek, Anna Beata Bohdziewicz. Od początku lat 80. istniał jeszcze nurt nazwany "fotografią elementarną” . Pod koniec tych właśnie lat tworzyła Zofia Kulik. W Polsce swoje wystawy miał również Ryszard Horwitz, ukazały one problem fotografi cyfrowej postmodernizmu artystycznego. Negatywny wpływ niestety na życie fotograficzne miały transformacje polityczne. W 1990 roku zlikwidowano jedyne istniejące w naszym kraju magazyny poświęcone właśnie fotografii. Została również rozwiązana organizacja, która wydawała biuletyn poświęcony historii i teorii fotografii „Obscura”. Organizacją tą była posiadająca własne zbiry Federacja Amatorskich Stowarzyszeń Fotograficznych w Polsce.

Fotografia w najogólniejszym znaczeniu tego słowa, jest dziedziną bardzo szeroką i specyficzną.: składają się na nią różnorodne gałęzie nauk technicznych jak i szeroko i różnorodnie rozumiany artyzm, dotykający podstawowych zagadnień estetyki i kompozycji. Specyficzność terminu fotografia wynika z tego, że jest ona zarówno techniką jak i sztuką, na jej rozwój złożyły się wysiłki technologów, konstruktorów, odkrywców z dziedziny chemii czy optyki, ale także artystów. Fotografia może być jednocześnie narzędziem pracy, technologią pracy, jak i rezultatem tych poczynań – obrazem fotograficznym.

Fotomarketing w reklamie./ Każdy z nas w życiu codziennym spotyka reklamy czy reklamówki najrozmaitszych produktów w różnych formach. Bez względu na to czym jest lansowany przez firmę produkt czy usługa, kluczowy wpływ na dochód może mieć wybór odpowiedniej formy prezentowania marki. Sądzę, iż jednym z najbardziej czytelnych i efektywnych sposobów jest reklama, a ściślej mówiąc, fotografia reklamowa. Fotografia reklamowa to dość specyficzna forma promowania wizerunku danej firmy. Jest to nic innego jak przedstawienie na nieruchomym obrazie aparycji produktu lub usług danej firmy w jak najprzejrzystszy sposób tak, by było to łatwe do zapamiętania, chwytliwe oraz przyjemne dla odbiorcy, który później powinien stać się potencjalnym klientem. Reklama z łac. reclamo, recla to informacja połączona z komunikatem perswazyjnym. Zazwyczaj ma na celu skłonienie nas, adresatów, do nabycia lub korzystania z określonych towarów czy usług, popierania określonych spraw lub idei. Reklama może bawić, śmieszyć, napominać, fascynować, wprowadzać w powagę, ale głównie powinna informować, przekonywać i przypominać. W czasie kampanii reklamowej należy zadbać o wiele istotnych aspektów, m. in. częstotliwość pojawiania się reklamy oraz określenie grupy ludzi, do których jest skierowana. Należy również pamiętać o samej treści przekazu reklamowego, która pełni bardzo ważną funkcję reklamy – informacyjną. Na jednym billboardzie może być zawarte mnóstwo informacji. Do przekazywania ich służy właśnie fotografia reklamowa. Fotografia w marketingu to przede wszystkim fotografia reklamowa. Biliony strzałów migawką, tysiące gazet, miliardy reklam publikowanych na stronach internetowych. Nieskończona liczba fotografii wykorzystywanych w marketingu tylko po to by zarobić.

Fotografia to niezmiernie istotny element reklamy i jeden z fundamentów działalności mediów, głównie prasy. Powszechna fascynacja fotografią jest też siłą napędową rozwoju rynkowego branży fotograficznej. Wykorzystanie fotografii w reklamie jest jednym ze sposobów manipulacji odczuciami odbiorców. Dobrze przemyślana i stworzona może odnieść zaskakujące skutki. Dobra reklama to efektywna reklama. Może być ona zaliczana do szeregu zabiegów rozumianych jako Public Relations, czyli niejako jest to jeden ze sposobów dbania o wizerunek firmy. Myślę, że w miarę rozwoju technik uwieczniania obrazu, fotografia reklamowa ewoluowała do poziomu, o jakim nawet nie marzyli nasi dziadkowie. Dzięki ewolucji mamy dziś coś takiego, jak cyfrowa matryca w aparacie umożliwiająca zgranie zdjęć na komputer i przerabiania ich dzięki kolejnej zdobyczy ludzkości, jakim jest Adobe Photoshop. Spróbujmy sobie wyobrazić, jak wyglądałby dzisiejszy wielki plakat gdzieś na trawniku przy drodze, gdyby miał być robiony metoda analogową? Bez poprawiania kolorów, bez zamazywania niedoskonałości produktu, czy też osoby go reklamującej lub bez robienia zdjęć o wysokiej rozdzielczości.

W dzisiejszych czasach ciężko sobie wyobrazić także stronę internetowa czy też kolorowy folder bez fotografii. Jedna dobra fotografia reklamowa czy fotografia katalogowa jest warta tysiąca słów. Fotografia Reklamowa powinna przyciągać uwagę do tekstu reklamy, wzbudzać emocje zainteresowanie pozytywne skojarzenia z reklamowanym produktem.

pozyskiwać klientów. Wynika z tego, ze podstawowym celem jest poinformowanie potencjalnych odbiorców o produkcie lub usłudze, wywołanie zainteresowania towarem oraz skłonienie do podjęcia decyzji zgodnej z zamiarem nadawcy reklamy. Stąd też na rynku, w ostatnich latach, zaobserwować mogliśmy znaczny rozwój tempa pojawiania się owych agencji reklamowych, zajmujących się właśnie takim kontaktem z klientem. W miarę rozwoju technik fotografii rozwijać się będzie przemysł fotograficzno-reklamowy.

Odpowiednie zabiegi motywujące klientów do zakupu wymagają odpowiednich technik ich tworzenia. Łatwo domyśleć się można, że chodzi mi w tym momencie o poligrafię. Na przestrzeni wieków zachodziły w niej zmiany, aż osiągnęła ona dzisiejszy etap przemysłowy, którego rozwój zachodzi w jeszcze szybszym tempie. Myślę, że nie minę się z prawdą sądząc, że to reklama motywuje przemysł fotograficzny do rozwoju, tak jak i w drugą stronę, coraz to lepsza fotografia determinuje do rozwoju nowych sposobów tworzenia reklam.

Ważną cechą odróżniającą w komunikacji poprzez fotomedia reklamę od public relations jest to, że reklama jest formą płatną, tzn. reklamodawca płaci mediom za nadanie komunikatu reklamowego i ma nad tym komunikatem pełną kontrolę. Zdecydowana większość reklam charakteryzuje się celami komercyjnymi. Można jednak wyróżnić również reklamę społeczną oraz reklamę polityczną. Ponadto istnieją zjawiska łączące ze sobą wymienione typy reklam - reklamy powstające w ramach kampanii marketingowych łączących cele komercyjne z celami społecznymi (tak prowadzony marketing określa się mianem marketingu społecznie zaangażowanego. Tego typu reklam nie należy mylić z reklamami społecznymi. Dobra reklama spełnia wiele funkcji. Miedzy innymi: edukacyjna, informacyjna, wspierania sprzedaży np. przypominanie, nakłanianie, konkurencyjna, manipulacyjna, komplementarności. Odpowiedzialne za tworzenie reklam w postaci wielkich plakatów jest zespół działań i środków produkcyjnych nazwanych poligrafią. To właśnie przemysł poligraficzny jest szczególną dziedziną produkcyjną, ponieważ obejmuje on opracowywanie wzorców oryginałów tekstowych i rysunkowych, i drukowanie za ich pomocą kopii, w większości na potrzeby masowego odbiorcy. Z reguły wydruk poligraficzny wiąże się z wydrukiem wielkoformatowym co widać w postaci billboardów i plakatów. W takiej postaci liczy się również jakość wykonywanych zdjęć.